Toen mijn boek Stuurloos op Koers eindelijk gedrukt werd, stond ik met een doos in mijn handen op mijn zeilboot.
Mijn verhaal. Niet meer alleen van mij. Maar tastbaar. Echt. En terwijl ik de eerste exemplaren begon in te pakken, gebeurde er iets onverwachts. Mijn tafel werd een distributiecentrum. Mijn boot werd een magazijn. Ik werd logistiek medewerker, inpakker, verzender. Maar ondertussen voelde ik iets anders. Elke keer dat ik een boek opensloeg om er een boekenlegger in te leggen, voelde ik de lagen. Lagen rouw. Lagen twijfel. Lagen van opnieuw beginnen toen ik niet wist hoe. En nu lagen papier, samengebonden en verstuurd.

Er kwamen reacties binnen. Geen uitgebreide analyses. Maar woorden die bleven hangen:

“Ik hoop van jou te kunnen leren.”
“Je bent mijn inspiratiebron.”
“Ik kijk naar je op.”

En elke keer als ik zo’n bericht lees, voel ik het in mijn borst. Omdat ik weet waar het begon. In verlies. In stilte. In niet weten hoe verder...
Dat mensen nu iets van kracht zien in mijn weg… Dat ze hoop halen uit mijn stappen… Dat raakt me dieper dan ik had verwacht.

Het inpakken is niet zomaar logistiek. Het is voelen hoe mijn leven, met alle lagen rouw die erin zitten, is uitgegroeid tot iets wat anderen willen vasthouden. Dat iemand mijn woorden in handen krijgt. Opent. Misschien huilt. Misschien moed vindt.

En ik?
Ik sta hier op mijn boot — etiketten scheef of niet — met een hart dat voller is dan ooit.
Van stuurloos… naar versturen. En ja... trots. Niet omdat het perfect is. Maar omdat ik ben blijven gaan.

Soms helpt het om te merken dat iemand een stukje van jouw weg herkent.
Als mijn verhaal iets bij je raakt, weet dat je welkom bent om contact te zoeken.

Liefs, Vita